Garantie verlopen maar toch aansprakelijk, Raad van Arbitrage veroordeelt aannemer voor gebrekkige zonnepaneelinstallatie

De zaak werd aangespannen door 6 eigenaren van appartementen in een nieuwbouwcomplex dat in het voorjaar van 2021 werd opgeleverd. Op het platte en hellende dak zijn per appartement circa 10 zonnepanelen geplaatst, elk aangesloten op een eigen omvormer in de meterkast of berging. 

Niet door de keuring

De Vereniging van Eigenaars (VvE) liet de installaties in 2024 en 2025 onderwerpen aan SCIOS-keuringen Scope 8 en Scope 12, omdat de opstalverzekeraar dit als voorwaarde stelde voor verzekering. De installaties kwamen niet door de keuring: de rapporten vermeldden in totaal 99 afwijkingen, verspreid over de categorieën ernstig, serieus en gering.

De rapporten toonden aan dat de pv-installaties niet voldeden aan de toentertijd geldende norm NEN 1010. De arbiter wijst op diverse specifieke tekortkomingen, waaronder het ontbreken van een afzonderlijke eindgroep voor de pv-installatie, het gebruik van lasklemmen voor elektrische verbindingen, DC-connectoren die direct op het dak lagen en omvormers die niet waren geplaatst conform de installatievoorschriften van de fabrikant. 

Na oplevering

De aannemer betoogde dat het bouwplan vooraf door Woningborg was getoetst en geaccepteerd, maar de arbiter verwerpt dit als bewijs van deugdelijkheid: de eigen verantwoordelijkheid van de aannemer om conform geldende normen te werken, blijft echter onverlet. 

Verder vindt de arbiter het niet aannemelijk dat de gebreken door derden na oplevering zijn veroorzaakt, juist omdat het gaat om fundamentele aanlegaspecten zoals kabelkeuze, groepsindeling en de positionering van de omvormer.

Verweren falen

De aannemer beriep zich op meerdere verweren. Zo stelde de aannemer dat de klachtplicht was geschonden, maar de arbiter wijst dit af. De eigenaren ontdekten de gebreken via de Scope 8-keuring in februari 2024 en stuurden het rapport enkele weken later naar de aannemer met het verzoek tot herstel. Voor een leek zijn dergelijke technische tekortkomingen niet zonder inspectie kenbaar, zodat eerder klagen volgens de arbiter niet gevraagd kon worden. 

Ook het beroep op de verlopen garantietermijn – de Woningborg-regeling kent voor installatietechnische voorzieningen een garantie van 2 jaar na oplevering – baat de aannemer niet. De arbiter oordeelt dat het verstrijken van de garantietermijn de contractuele aansprakelijkheid voor gebrekkig werk onverlet laat. Het verweer over de omzettingsverklaring – de formele omzetting van de hersteleis naar een geldvordering – faalt eveneens: het inleidend verzoekschrift telt als zodanig.

Factuur te vaag

De eigenaren vorderden aanvankelijk 26.636,67 euro inclusief btw, maar beperkten hun vordering ter zitting tot 22.013,78 euro exclusief btw, zijnde de herstelkosten die een herstelbedrijf bij de VvE in rekening had gebracht. De factuur gaf echter onvoldoende inzicht in de aard en omvang van de uitgevoerde werkzaamheden: een specificatie per herstelmaatregel ontbrak. 

De arbiter kan de schade daardoor niet exact vaststellen en begroot deze op grond van artikel 6:97 van het Burgerlijk Wetboek op 11.000 euro. Dat de factuur is gericht aan de VvE doet, aldus de arbiter, niet af aan de individuele aanspraken van de appartementseigenaren.