Rechtbank verplicht Drimmelen vergunningen 5 zonneparken opnieuw te beoordelen

Zonnepark De Bergen van het Traais Energie Collectief kreeg in 2019 als enige groen licht. De gemeente keurde daarbij 4 aanvragen van NaGa Solar af. De Maastrichtse projectontwikkelaar tekende hiertegen beroep aan en heeft nu van de rechter gelijk gekregen. Zonnepark De Bergen loopt hiermee vertraging op. Het Traais Energie Collectief gaat mogelijk naar de Raad van State met het verzoek om het besluit van de rechter terug te draaien.

Beleidskader
Ondertussen moet de gemeente alle 5 de aangevraagde omgevingsvergunningen opnieuw beoordelen. De 4 aanvragen van NaGa Solar waren voor zonneparken in Lage Zwaluwe (35 hectare) en Hooge en Lage Zwaluwe (15, 12,8 en 9,5 hectare). De gemeente weigerde in het voorjaar van 2019 alle 4 de aanvragen van NaGa Solar. De projectontwikkelaar heeft hiertoe bij de gemeente bezwaar ingediend en uiteindelijk de gang naar de rechtbank gemaakt. Het gehanteerde beleidskader speelt daarbij een cruciale rol.

In september 2018 stelde Drimmelen het ‘Beleidskader grootschalige zonnevelden’ vast, waarbij werd uitgegaan van maximaal 150 hectare aan zonnevelden in de gemeente voor de periode tot 1 januari 2021. Omdat het bestuurscollege vervolgens in korte tijd een groot aantal aanvragen voor een omgevingsvergunning voor realisatie van zonneparken ontving, besloot de gemeenteraad in februari 2019 tot wijziging van het beleidskader. De enige doorgevoerde wijziging betrof het verlagen van het maximaal aantal hectare aan zonnevelden van 150 naar 10 hectare.

Ernstig motiveringsgebrek
Het project van het Traais Energie Collectief zou later ingediend zijn dan dat van NaGa Solar, maar toch aan de hand van het oude beleidskader beoordeeld zijn. De gemeenteraad heeft namelijk een overgangsregeling gehanteerd voor de aanvraag van dat zonnepark, maar niet voor dat van NaGa Solar.

De rechtbank ziet in die handelswijze net als NaGa Solar een bezwaar. De rechter hierover: ‘Blijkens de beroepsgronden (en daaraan voorafgaand de zienswijzen) vormde het feit dat de aanvraag beoordeeld was met toepassing van het nieuwe beleidskader, voor eiseres een belangrijke reden om op te komen tegen de weigering van de omgevingsvergunning. Dat maakt dat sprake is van een ernstig motiveringsgebrek. De rechtbank ziet daarin dan ook aanleiding om het beroep gegrond te verklaren en het bestreden besluit te vernietigen.’

Omdat het besluiten over een aanvraag van een omgevingsvergunning een bevoegdheid van het gemeentecollege betreft, ziet de rechtbank geen mogelijkheden om zelf in de zaak te voorzien. Om die reden moet de gemeente alle aanvragen opnieuw gaan beoordelen.