Gemeente Oldambt verliest rechtszaak over vergunning zonnepanelen

De zaak begon in mei 2024, toen de gemeente Oldambt een omgevingsvergunning verleende voor het plaatsen van zonnepanelen op het voordak van een helft van een 2-onder-1-kapwoning. De voorzijde van dat pand valt binnen een beschermd dorpsgezicht. De bewoner van de andere helft verzocht de gemeente via de Wet open overheid (Woo) – de wet die burgers het recht geeft om overheidsdocumenten op te vragen – om inzage in de stukken die aan die vergunningverlening ten grondslag lagen.

Reeks van verzoeken
Wat volgde was een complexe opeenvolging van verzoeken, besluiten en bezwaren. De inwoner vroeg tussen mei en augustus 2024 meerdere keren om inzage. De gemeente verstrekte telkens een deel van de gevraagde documenten, herzag eerdere besluiten en stelde op een gegeven moment dat de inwoner geen procesbelang meer had bij zijn bezwaar, omdat een later en specifieker verzoek inmiddels een aparte procedure bij de bestuursrechter had opgestart. Op basis van die beredenering verklaarde de gemeente het bezwaar ongegrond.

Tegenstrijdig dictum
Juist die formulering bracht de zaak bij de rechter echter ten val. Het college van burgemeester en wethouders van Oldambt had het bezwaar niet inhoudelijk behandeld en had de inwoner dan ook niet gehoord. Dat is juridisch correct: wie geen procesbelang meer heeft, hoeft niet te worden gehoord.

Het dictum – het bindende gedeelte van een besluit, het deel dat aangeeft wat er feitelijk wordt beslist – vermeldde echter dat het bezwaar ‘ongegrond’ werd verklaard. Die term impliceert juist wél een inhoudelijke behandeling. Daarmee was het besluit innerlijk tegenstrijdig: de motivering wees op niet-ontvankelijkheid, het dictum op ongegrondheid.

Rechtbank grijpt in
De Rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen, heeft nu geoordeeld dat dit een onrechtmatig besluit opleverde. Het beroep van de inwoner werd gegrond verklaard en het besluit vernietigd, voor zover het dictum het bezwaar ongegrond verklaarde. De rechtbank wijzigde het dictum zelf en verklaarde het bezwaar alsnog niet-ontvankelijk – de juridisch juiste uitkomst die de gemeente zelf had moeten kiezen. De gemeente moet daarnaast het griffierecht van 187 euro en 40 euro aan reiskosten aan de inwoner vergoeden.

De zaak rond de omgevingsvergunning voor de zonnepanelen in het beschermde dorpsgezicht is daarmee nog niet volledig afgerond: de aparte beroepsprocedure over de inhoud van de vrijgegeven documenten loopt nog bij dezelfde rechtbank. De uitspraak onderstreept dat gemeenten bij het formuleren van besluiten op Woo-verzoeken nauwkeurig moeten zijn. Een onjuist dictum kan namelijk een verder correct beredeneerd besluit alsnog juridisch ongeldig maken.