Rechter wijst beroep tegen zonnepark Goirle definitief af

Ruim 6 jaar geleden, in juni 2020, diende een initiatiefnemer een omgevingsvergunning in voor het zonnepark op agrarische gronden. Het plan voorziet in een oppervlakte van circa 6 hectare aan zonnepanelen en aanverwante installaties, binnen een totaal projectgebied van ongeveer 18 hectare. Van de totale ontwikkeling is 62 procent bestemd voor de landschappelijke inpassing.

Allesbehalve recht
De zonnepanelen worden maximaal 1,5 meter hoog, de beveiligingshekken aan de buitenzijde maximaal 2,5 meter en de cameramasten bij de ingangen maximaal 4 meter. Na het verlenen van de eerste vergunning werd de aanvraag aangevuld met een plan voor batterijen.

De juridische weg was allesbehalve recht. Een eerste vergunning werd door de rechtbank in juni 2021 vernietigd. Een tweede vergunning sneuvelde in september 2023 bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, de hoogste bestuursrechter in Nederland. Daarna moest de gemeente opnieuw beslissen. In februari 2025 gaf de gemeenteraad een ontwerpverklaring van geen bedenkingen af. Het ontwerpbesluit lag vanaf eind juli vorig jaar gedurende 6 weken ter inzage. In oktober 2025 volgde de definitieve verklaring en verleende het college de vergunning voor 25 jaar. De tegenstanders stapten afgelopen december echter opnieuw naar de rechter.

Oud recht blijft gelden
De tegenstanders betoogden dat de aanvraag beoordeeld had moeten worden op grond van de Omgevingswet, de nieuwe wet voor ruimtelijke ordening en milieu die op 1 januari 2024 in werking trad, in plaats van de oudere Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). De rechtbank wees dit af: omdat de aanvraag dateert van vóór 1 januari 2024 blijft het oude recht van toepassing. Aanvullingen op het plan na die datum waren van ondergeschikte aard en maakten het niet tot een nieuwe aanvraag. Ook het bezwaar over de ligging in een verbreed beekdal strandde.

Eerder bestond onduidelijkheid doordat 2 tegenstrijdige kaartjes in het gemeentelijk beleid niet overeenkwamen over de begrenzing van beekdalen. De gemeente loste dit op door één kaartje uit het beleid te verwijderen. Op basis van het resterende kaartje ligt het projectgebied niet in een verbreed beekdal, en op de zitting trokken de tegenstanders dit bezwaar zelf in.

Zonneladder netjes doorlopen
Tegenstanders betwistten ook of de provinciale zonneladder correct was doorlopen. De zonneladder uit de Interim Omgevingsverordening Noord-Brabant (IOV) is een afwegingskader dat de voorkeursvolgorde voor locaties van een zonnepark bepaalt: eerst andere vormen van duurzame energie en geschikte daken, dan stedelijk gebied en aangrenzende locaties, en pas daarna landbouwgrond.

De initiatiefnemer onderzocht alle mogelijkheden binnen het stedelijk gebied en vond 3 potentieel geschikte locaties. 2 daarvan vielen af: voor één bestond al een ander concreet plan en voor de andere was inmiddels een vergunning verleend voor een bedrijfshal. De enige resterende locatie bood slechts 2,6 hectare ruimte, wat onvoldoende is om aan de totale duurzame-energieopgave te voldoen. De tegenstanders betwistten de aantallen en berekeningen zelf niet, waardoor de rechtbank oordeelde dat alle treden van de zonneladder voldoende gemotiveerd waren doorlopen.

Ecologische zone voldoende vrij
Het projectgebied bevat percelen met ecologische verbindingszones die verschillende natuurgebieden met elkaar verbinden. Het bestemmingsplan verbiedt bebouwing op of binnen 25 meter van zo’n zone. De tegenstanders stelden dat dit minimumvereiste niet werd gehaald. Op de zitting toonde het bestuurscollege aan dat de werkelijke afstand 26,6 meter bedraagt, waarna de rechtbank oordeelde dat het project voldoet aan de bestemmingsplanregels.

De overige bezwaren, waaronder de stelling dat het zonnepark het waardevolle beeklandschap, de natuur, de agrarische bedrijfsvoering en het woon- en leefklimaat onevenredig zou aantasten, wees de rechtbank af wegens gebrek aan onderbouwing. Hetzelfde gold voor het bezwaar over het ontbreken van onderzoek naar de gevolgen voor de landbouw. Wel kunnen de bezwaarmakers nog binnen 6 weken hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.